Investeren in jezelf

Worteluibleekselderij

“Give a man a fish and you feed him for a day. Teach a man to fish and you feed him for a lifetime.” – Chinees gezegde

Op de foto zijn drie dingen te zien: een koksmes, een soffritto en een gigantische houten snijplank. Een soffritto is een mengsel van fijngesneden aromatische groenten, een bouwsteen in de keuken, het fundament onder sauzen, soepen en stoofschotels. Het koksmes staat symbool voor jou. Over de snijplank ga ik het vandaag niet hebben.

Hoe kun je een mens nu vergelijken met een koksmes? Nou, een mes kan scherp of bot zijn. Een kok die met een bot mes werkt zal heel lang nodig hebben om al zijn groenten te snijden. Bovendien heeft hij ook een veel grotere kans om in zijn vingers te snijden. Hij is een beetje gefrustreerd en kijkt jaloers naar de kok die een scherp mes gebruikt. Die is namelijk zo klaar met het snijden van de groenten. Na een tijdje vraagt de kok met het botte mes de ander naar zijn geheim. “Waarom ik zo snel ben vraag je? Heel eenvoudig, ik neem de tijd om mijn mes te slijpen.” De kok met het botte mes snapt het niet. “Maar dan ben ik nog langer bezig, ik maak nu al zulke lange dagen!”

De moraal van het verhaal is dus dat je het mes moet slijpen. Als mens doe je dit door voor jezelf te zorgen op fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel vlak. Dit principe is één van de zeven peilers die Stephen Covey beschrijft in zijn persoonlijke-groei-bijbel “The seven habits of highly effective people”. Het is het fundament onder alle andere peilers. Zonder een scherp mes kom je nergens als kok.

Voordat ik zelfs maar gehoord had van Het Boek Van Stephen Covey heb ik mezelf voorgenomen om mijn tijd nuttig te gebruiken. Dit betekende niet dat ik nooit meer iets leuks deed of dat ik strakke tijdschema’s maakte, maar wel dat ik investeerde in mezelf. Het komt erop neer dat je dingen doet die jou tot een beter mens met meer vaardigheden en kennis maken, in plaats van dingen te doen die je op korte termijn bevrediging geven. Dit klinkt vaag, dus geef ik twee voorbeelden. In plaats van computerspelletjes te spelen leerde ik mezelf koken of las ik goede boeken. In plaats van een stroopwafel te eten at ik een appel.

“Gatver, dat klinkt echt als een saai kutleven!” – De Antibram

Tsja, dat is een zeer goed tegenargument waar ik niet veel tegenin kan brengen. De vraag is alleen hoe je jezelf over twintig jaar wilt zien: als een veertiger met een hangbuik en een aantal welvaartsziekten, die helemaal niets kan, of als een fitte, gespierde veertiger met het lichaam van Brad Pitt in Fight Club, die snapt hoe de wereld in elkaar zit.* Wil je iemand zijn die zich niet kan concentreren en zich met moeite door het leven sleept, of wil je iemand zijn die door het leven zweeft en zijn to-do-lijst in no time heeft afgewerkt?

Doordat ik mezelf heb leren koken bespaar ik nu veel geld op boodschappen, kan ik anderen blij maken met lekker eten en voed ik mijn lichaam met precies die stoffen die het nodig heeft om optimaal te functioneren. Het gaat hier om bewust je leven leiden. Je staat stil bij wat je consumeert, je bent je bewust van de invloed van je gedrag op je gezondheid en die van de wereld om je heen. Je kiest zelf hoe je je leven leidt en geeft die taak niet uit handen aan de marketingindustrie. Je geeft nu niet toe aan verleidingen, om over een aantal jaar de vruchten hiervan te plukken.

Blijf je de groenten snijden met dat botte mes, of neem je de tijd om het even te slijpen?

*In dit specifieke geval heb ik het natuurlijk over een jongen van ongeveer twintig jaar die zich afvraagt hoe hij moet leven. Voor andere geslachten en leeftijden mag u zelf een voorbeeld verzinnen.

 

 

Een boswandeling, de mens en de evolutie

IMG_20141113_122442

Zoals op de “About” pagina te lezen is, woon ik niet meer bij mijn ouders. Een paar weken geleden hebben we mijn spullen in de auto geladen en zijn we naar Rhenen gereden om daar mijn nieuwe kamer in te richten. Een wens die ik mijn hele leven al heb is werkelijkheid geworden: op loopafstand van een bos wonen.

Het bos doet iets met me. Wanneer het zonlicht door de bladeren sijpelt, de bomen aait en vliegjes en stof doet oplichten, wanneer bladeren ritselen onder mijn voeten en vogels zingen en takken waaien, wanneer een samenwerking van grond, vocht en rottende flora mijn neus in drijft, voel ik me best wel goed. “Gelukkig” komt als beschrijving van mijn gemoedstoestand aardig in de buurt. Kwaliteitstijd, zeg maar. Even opladen. De boel de boel laten. Een momentje voor jezelf. U kent het wel.

Verder filosofeert mijn brein erop los tijdens een boswandeling. Ik vraag me dan af wat je als mens in godsnaam nog meer nodig hebt, naast zo’n mooi bos. Een eekhoorn heeft er genoeg aan. Een eikenboom ook. De mens niet, mensen willen meer. Mensen willen een huis, een auto, een televisie waarmee ze naar The Voice Of Holland kunnen kijken. Geef mij die vogels maar. Ik oordeel trouwens niet, om u daar weer even aan te herinneren. Ik constateer feiten.

Toch zijn er ook genoeg volkeren die wél genoeg hebben aan dat bos. Denk aan de indianen in Amerika en de Aboriginals in Australië. Zij leefden en leven in harmonie met de natuur, totdat de Europeanen kwamen. De Europeanen hadden niet genoeg aan het bos. Ze bouwden steden, schepen, geweren en meer. In hun arrogantie dachten ze dat de rest van de wereld hun vooruitgang ook wel kon gebruiken. Ze veroverden de wereld. Ondertussen zijn er nog maar weinig plekken die vrij zijn van de invloed van de dominante, westerse cultuur.

Dit is evolutie aan het werk. Darwin heeft ons gedicteerd dat de soort die het beste is aangepast aan zijn omgeving overleeft. De westerse cultuur is blijkbaar erg goed aangepast aan elke denkbare omgeving op aarde. De meer-meer-meer mentaliteit won het van de genoeg-is-genoeg mentaliteit. De meer-meer-meer mentaliteit zie je nu overal terug. Stilstand is achteruitgang. Heel Nederland is in paniek wanneer de economie minder snel groeit dan normaal. De vergelijking met insectenplagen en tumoren dringt zich op.

Ook op het niveau van het individu zien we de niet-genoeg mentaliteit. Een andere auto, een groter huis en een betere baan zijn alledaagse wensen. Binnen de westerse cultuur zijn er echter wel minderheden die de groei willen stoppen. Denk aan de Partij voor de Dieren, de minimalisten en de ecologisch bewuste mensen. Welke mentaliteit is het beste aangepast aan de huidige omgeving, welke mentaliteit zal overwinnen? Dat is de vraag. Of gaan de wetten van de evolutie helemaal niet meer op, nu het niet meer gaat over soorten die verschillen maar over verschillen binnen een soort?

Kortom, ik ben gewoon heel erg benieuwd waar het naartoe gaat met de mensheid. Stoppen we de groei zelf of gaan we door tot de capaciteit van de aarde is overschreden? Nemen we het heft in eigen handen of blijven we gewillige schapen overgeleverd aan de macht van grote bedrijven en een politiek die gericht is op een groter bnp? Gaat de Partij voor de Dieren ooit meer dan twee zetels halen?

Erg interessant, al dat gefilosofeer tijdens een boswandeling. Maar wat is nu het praktisch nut hiervan voor u, de lezer? Dat mag u zelf uitvogelen. Hopelijk heb ik je aan het denken gezet. Tot welke mentaliteit behoor jij? Tot welke mentaliteit wil je behoren? Heb je genoeg, of wil je meer?

Wil je tot een goed antwoord komen, stap er dan eens uit. Pak dat momentje voor jezelf. Staar uit het raam. Observeer. Wandel door het bos. Zet de televisie, radio en computer uit. Doe dit alleen. Wees verder kritisch, lees, discussieer, en onderwijs jezelf.

Het grote doel van dieren is om zichzelf voort te planten. De mens is anders. Wij willen dat ook, maar we willen ook nog iets anders: gelukkig zijn. Waar word jij gelukkig van? 

Van meer, of van genoeg?

 

Denk groot, begin klein

pyramid

Bent u wel eens naar Egypte geweest? Ik nog nooit. Wel heb ik het altijd een erg interessant land gevonden. Een hele grote woestijn met daar doorheen lopend een smalle levensader waar een groot deel van de bevolking altijd van afhankelijk was voor voedsel en water. Verder gebruikten de Egyptenaren de Nijl ook om grote stenen aan te voeren waar ze bouwwerken mee maakten die er vandaag de dag nog staan.

Tot zover de geschiedenisles. Het gaat mij om die stenen. Een piramide bouwen die duizenden jaren blijft staan is natuurlijk een flink karwei. Maar deze grote bouwwerken, en met hen alle andere grote prestaties van de mensheid, zijn ooit heel eenvoudig begonnen. Haalt u het zich maar even voor de geest: zand, zand en nog meer zand. Een grote woestijn en verder helemaal niks. Wacht, daar zie ik iets. Een groepje mensen met een steen. Bezweet en vermoeid slepen ze het ding voort.  Op een vrij willekeurige plek stoppen ze met slepen en geven elkaar high-fives. Wat een idioten, denk je dan. Wat schiet je daar nou weer mee op?

In mijn vorige post vertelde ik over een boterham. Ik stond op het punt die boterham te besmeren en maakte toen de gewaagde keuze om er pindakaas op te doen en geen hagelslag. Daar begon mijn interesse in wat er mijn mond in ging en ook mijn passie voor koken. Vorige week vierde ik mijn verjaardag met zo’n vijftien vrienden. Drie dagen stond ik in de keuken om tomatensoep, maaltijdsalades, brownies, kaasstengels, taart, gebraden kip en meer te maken van pure en verse ingrediënten. Alles begint met een interesse, een idee of een verlangen. Die piramide komt er wel, zolang je maar steentjes op elkaar blijft stapelen.

Geef het vooral niet op. Juist in het begin voelt het allemaal erg onwennig en twijfel je veel. Dat is normaal. Je brein vind het erg leuk om dingen altijd hetzelfde te doen. Je maakt elke dag hetzelfde ontbijt, je fietst elke dag dezelfde weg naar school of werk, je spreekt af met dezelfde mensen en je gaat naar dezelfde winkels. Verandering is eng. Aan iets groots en onbekends beginnen vergt moed. Maar uiteindelijk word je het gelukkigst wanneer je je angsten confronteert, hard werkt om iets moois te bereiken en tot nieuwe hoogten stijgt.

Onthoud dat alles klein begint. Een majestueuze eik was ooit niet meer dan een kleine, lelijke eikel. Het Romeinse rijk begon met een klein stukje land in Italië. De Boeddha was ooit ook gewoon een schreeuwende baby zoals alle anderen. Maar niet alles dat klein is wordt groot. De hiervoor genoemde voorbeelden hebben één ding gemeen: ze bevatten een kiem, een klein begin van grootsheid in zich. Verzorg dat zaadje in jezelf, koester het, geef het water.  Denk groot, droom veel, denk na over wat je wilt bereiken. Begin echter klein.

Leg die eerste steen neer.

Brams eigen verhaal

IMG_7692_klein

Ah, ik zie dat de Antibram op mijn blog heeft geschreven. Goed dat u dit leest, dat betekent dat hij er niet in is geslaagd u weg te jagen. Neem hem maar niet te serieus hoor, dat doe ik ook niet. Eerst was ik een beetje geïrriteerd door zijn belerende toon, maar later kon ik de humor en het nut van zijn post wel inzien.

De Antibram vertegenwoordigt de gemiddelde Nederlander. De kudde, de meute, de meerderheid. Als land, als volk hebben we een standaard, een manier van leven die als ‘gewoon’ wordt gezien. Niet dat er ook maar één Nederlander is die daar precies aan voldoet, maar over het algemeen vertoont iedereen er wel wat trekjes van.

Naar mijn bescheiden mening vertoon ik zelf iets minder van die trekjes dan ‘de rest’. Ik denk anders over dingen, ik doe dingen anders, ik ben anders. De Antibram laat in zijn post heel duidelijk zien dat mijn mening niets anders is dan dat: een mening.

Ik ben van mening dat de gemiddelde Nederlander niet optimaal leeft. Sterker nog, daar ben ik vrij zeker van.  Het zou ook wat zijn, als we op dit moment optimaal leefden. Dat zou betekenen dat we het summum van menselijke ontwikkeling en groei hebben bereikt. Wat zou het leven dan saai zijn, zonder iets om naar te streven. Nee, beste lezers, die top hebben we nog lang niet bereikt. Mijn doel is om dichter bij die top te komen.

Hoe ben ik ooit op deze zoektocht terecht gekomen? Op welk moment besloot ik me te ontworstelen aan die gemiddelde manier van leven? Het begon allemaal bij de rivier die hierboven op de foto te zien is. Ik groeide op bij de Waal. In een idylle van water, flora, fauna, ruimte en vrijheid kreeg ik de kans om me te ontwikkelen. Per dag mocht ik maximaal een half uur achter de computer zitten en daarna zat er niks anders op dan maar naar buiten te gaan om daar te spelen.

Zo kabbelde mijn zorgeloze bestaan rustig verder tot ik op een dag bedacht dat ik gezond wilde eten. Ik speurde het internet af naar informatie en bracht het geleerde meteen in de praktijk. Via gezond eten kwam ik bij bewegen, via een een gezond lichaam kwam ik bij een gezonde geest en zo bij minimalisme, persoonlijke groei en meer van dat soort zaken. Het begon dus allemaal met de vraag wat ik op mijn boterham moest smeren. Grappig toch.

Na de eerste drie posts is de toon gezet. Mijn motivaties en bedoelingen zijn duidelijk, evenals wat u als lezer inhoudelijk kunt gaan verwachten. En wanneer ik dan eventueel doorschiet in de overtuiging van mijn eigen gelijk, mezelf een guru-achtige status aanmeet of beweer de enige echte waarheid te verkondigen, is er altijd nog de Antibram om me op mijn nummer te zetten.

Een gezonde geest in een gezond lichaam, wat suf

download

Volgens mij leeft die Bram in een luchtbel. Een gezonde geest in een gezond lichaam? Die kreet is een paar duizend jaar geleden verzonnen door een Romeinse dichter. Wakker worden! Het is 2014! Denkt die Bram nu werkelijk dat we de tijd hebben om aan onze gezondheid te werken? Het leven vandaag de dag is druk en wanneer we vrije tijd hebben is het tijd om plezier te maken! Yolo!

Een gezonde maaltijd klaarmaken? Ha! Als ik thuiskom na een lange dag werken of studeren wil ik eten! Kant-en-klaar maaltijden zijn een zegening voor de moderne mens, net als de snackbar, kroketten en maaltijdpakketten van Knor en Maggi waar je alleen nog kipfilet hoeft toe te voegen.

Overal naar toe fietsen? Men noemt de fiets niet voor niets “Het Stalen Ros”. De fiets is nog net iets minder ouderwets dan paard en wagen. Auto’s, mensen, die zijn het helemaal. De aarde heeft ons olie gegeven en een gegeven paard moet je niet in de bek kijken!

En dan heb je nog alle andere onzin die we volgens Bram moeten doen, zoals boeken lezen, om maar eens een voorbeeld te noemen. Houd toch op zeg. Boeken zijn uit, televisie is in. Door alle drukte van het moderne leven heb ik helemaal de energie niet meer om na te denken. Passief voor een scherm hangen is de manier om bij te komen na een lange dag.

Gezondheid? Geld verdienen! Wat moet ik zonder geld? Geld heb ik nodig om mijn maaltijden te kopen, om een auto aan te schaffen waarmee ik naar werk of studie kan reizen, om een televisie in huis te halen die ik nodig heb voor mijn ontspanning, om de naheffing van de fiscus te betalen of om een vakantie naar een ver oord te boeken zodat ik ten minste twee weken per jaar niks aan m’n hoofd heb.

Nee, mijn gezondheid is wel het laatste waar ik me druk over maak. En als ik dan een keer ziek word is er nog een uitgebreid medisch systeem om me weer op te lappen. Ik betaal niet voor niets belasting! En bovendien, gezond leven is saai en niet leuk. Het leven is al zo zwaar tegenwoordig. Plezier maken, dat houdt mij in balans! ‘s Avonds wil ik mezelf vergiftigen met alcohol, rook inademen en gefrituurde aardappels eten!

En dan is er nog een ding wat ik aan wil stippen. Ik vond het ook eng toen ik het hoorde hoor, maar het schijnt dus dat die Bram wil dat we minstens een uur per dag niks doen. Niks doen in de zin van een wandeling maken, fietsen zonder muziek, op de bus wachten en een beetje voor je uit kijken, of gewoon op een stoel gaan zitten met je ogen dicht. Ik vind dit een gevaarlijke gedachte. Niks doen is iets van het verleden, tegenwoordig hebben we een smartphone om ervoor te zorgen dat we altijd bezig zijn.

Samengevat heb ik met dit betoog dus aangetoond dat die Bram in een waan leeft, rare ideeën heeft en dat je maar beter niet naar hem kan luisteren. Blijf weg van deze blog, anders word je straks net als hij. Ik begrijp dat je mij nu dankbaar bent. Ik heb het graag gedaan. Dit soort onzin moet zo snel mogelijk met de grond gelijk gemaakt worden.

Nog veel Yolo toegewenst,

De Antibram