Persoonlijke productiviteit als geluksaanjager

dsc06066-18

“Nee toch, weer een artikel over productiviteit.” – Lezer van de blog Studentenspinsels

Dit artikel type ik in de trein, omdat ik zojuist op mijn telefoon zag dat ik een tijdje terug verzonnen heb dat ik dit artikel in de trein kan typen. Dit behoeft enige uitleg: op mijn telefoon zit een knopje “Nu doen in OV” en als ik daarop druk zie ik de taken die ik kan doen als ik in de trein of bus zit en mijn basisuitrusting bij me heb. Het hoe en wat van deze methode is nu even niet belangrijk. Dit artikel gaat gaat over de weg tot dit soort methodes en hoe je ze vervolgens gebruikt.

Tegenwoordig is er veel aandacht voor productiviteit. De laatste toevoeging aan de bibliotheek die erover geschreven is komt van Tony Crabbe en het heet “Nooit meer te druk”. Dit boek gaat gek genoeg dan weer niet over efficiënt werken, maar over het elimineren van onnodige dingen. Toch sluit het naar mijn mening aan in de rij van boeken over productiviteit, omdat die allemaal vallen onder de overkoepelende vraag: wat wil ik doen in mijn leven en welke gewoontes en technieken moet ik implementeren om dat voor elkaar te krijgen?

Elk boek over productiviteit presenteert een eigen systeem met principes en regels. De kans is echter klein dat je een dergelijk systeem ooit helemaal over zult nemen om het vervolgens voor de rest van je leven te gebruiken. Productiviteit is heel persoonlijk, wat voor jou werkt, werkt misschien alleen maar voor jou en de methode die je leest in een boek is misschien toch niet aan je besteed. In de praktijk komt het er dus op neer dat je luistert en leest naar wat verschillende mensen over dit onderwerp hebben gezegd. Vervolgens verzin je op basis daarvan en op basis van je eigen ervaring een persoonlijk systeem.

Een gevaar hierbij is dat je eeuwig blijft zoeken en lezen zonder ooit iets daadwerkelijk te implementeren in je leven. Na twee of drie boeken zijn de basisprincipes echt al wel duidelijk en draait het om de vraag hoe jij die toe kan passen. Naast alle boeken en blogs wordt het dan ook steeds belangrijker om een andere bron van kennis aan te spreken: je eigen ervaring. Je merkt dat je tijdens vergaderingen of colleges de neiging hebt om op je mobiel te gaan spelen, maar stiekem weet je dat dat je opname van kennis niet gaat vergroten. Wanneer je thuis aan het leren bent voor een tentamen of werkt aan een opdracht, krijg je opeens het idee om koffie te gaan zetten en het journaal te kijken. Stiekem weet je dat je dat niet moet doen als je aan het einde van de dag tevreden wilt zijn.

Ik denk dat veel mensen best weten hoe ze sneller en effectiever kunnen werken, maar dat simpelweg nog niet doen. Daarom denk ik dat het belangrijker is om te focussen op de implementatie van wat je al weet, dan eeuwig te blijven zoeken naar de perfecte methode. Maar wat maakt nu dat je die stap gaat zetten? Ik denk dat dat inzicht is. Inzicht in je doelen en een realisatie van de stappen die er voor nodig zijn om die doelen te bereiken. Als je iets écht wil, dan laat je je facebookverslaving toch niet in de weg staan tussen jou en je doel?

Dit lijkt simpel, alsof je zomaar even tegen jezelf kan zeggen dat je moet gaan doen wat je je voorgenomen had. Maar zo simpel is het niet. Bij mij is het een proces dat nu al twee jaar duurt en nog lang niet voorbij is. Het einde van het proces is een synthese tussen willen en doen: dat wat je wilt doen doe je ook en daar is geen discussie meer over mogelijk.

Op weg naar je eigen productiviteit is het belangrijk om te reflecteren op wat je doet. Hierdoor kan je zien wat werkt en wat niet werkt, om vervolgens te stoppen met wat niet werkt en door te gaan met wat wel werkt. Alle bekende productiviteitsgeboden zoals “elke dag om 6 uur opstaan”, “slechts aan één taak tegelijk werken”, “iets meteen doen als je het binnen twee minuten af kan krijgen” zijn allemaal door iemand opgeschreven die er achter is gekomen dat de regel bij hem of haar werkte.

Deze productiviteitsgeboden zijn niet een einddoel op zich, evenmin is productiviteit een einddoel op zich. Persoonlijke productiviteit gaat over het afstemmen van je ‘doen’ op je ‘willen’, waarbij je manieren verzint om zo snel en efficiënt mogelijk te bereiken wat je wilt bereiken.

Ik wil een goed schrijver worden en dus heb ik een website waarop ik mijn spinsels met de wereld deel. Hier moet af en toe voor geschreven worden, maar vaak kom ik daar bijvoorbeeld ’s avonds niet aan toe in verband met andere bezigheden of moeheid. Daarom bedacht ik me dat ik voortaan wel in de trein kon schrijven, omdat ik daar momenteel toch al twee uur per dag inzit. Een tijd terug zat ik in het OV vaak nog Facebook of andere internetsites af te scrollen. Nu ben ik meer gericht op wat ik écht wil en daardoor gelukkiger. Dat gaat dan niet over geluk in de zien van kortstondig plezier, maar over levensgeluk dat voortkomt uit het gericht zijn het goede, het goede waarvan je zelf hebt ingezien dat het goed is en dat je het wilt.

In contact komen met wat je echt wilt is de hoofdzaak, welk productiviteitssysteem je daarbij gebruikt is interessant, maar minder relevant.

Productiviteit in de zomervakantie

IMG_3782

Iedereen heeft het altijd over vakanties. Waar ben jij naartoe geweest deze zomer? Welke landen heb je bezocht? Ben je nog buiten Europa geweest? Thuis zijn lijkt geen optie te zijn. Maar geef toe, bijna iedereen is het grootste deel van zijn of haar zomervakantie in Nederland.

Nee, de tijd van de zomervakantie die je simpelweg thuis doorbrengt, is eigenlijk veel interessanter dan al die avonturen in het buitenland. Hoe vul je lege dagen en weken? Het algemene karakter van mijn weken thuis was dat van een voorbereiding op een komend collegejaar, afgewisseld met ‘leuke dingen’. De filosofie was dat je ‘noodzakelijke dingen’ beter kan verspreiden over een aantal maanden, dan proberen ze allemaal in één drukke periode te proppen. Zo heb je meer tijd om uit te puffen in je drukke periodes en waardeer je de vrije tijd in de vakantie meer als je ’s ochtends een paar uur aan het één of ander hebt gewerkt. Daarnaast gaat de kwaliteit van dat wat je produceert omhoog als je maar één of twee bordjes tegelijkertijd in de lucht moet houden.

Zo fietste ik de afgelopen weken regelmatig naar de universiteit om een paar uur te werken aan een populairwetenschappelijk artikel over omega 3 vetzuren en het brein. In eerste instantie klinkt het vervelend om in de vakantie de wetenschappelijke literatuur in te duiken. Nu de kladversie er ligt ben ik echter zeer blij dat ik de opdracht heb afgerond voordat alle narigheid van het dagelijks leven weer over me heen valt.

Deze gedachtegang sluit naar mijn idee aan bij het concept van een ‘self-directed life’. Je laat wat je doet niet dicteren door anderen, door deadlines of door nood. Je denkt zelf bewust na over wat je wilt bereiken en plant de activiteiten die nodig zijn om het doel te bereiken vervolgens zo in dat je met weinig stress je doel haalt.

Ik denk dat bijna iedereen ’s nachts wel eens wakker ligt met allerlei wilde plannen. Je voelt het enthousiasme door je heen stromen en het houdt je uit de slaap. De volgende ochtend overvalt het dagelijks leven je echter weer en ben je je wilde plannen vergeten. Maar wat nou als je dit eens niet doet, als je ’s nachts je plannen opschrijft en er de ochtend daarna mee aan de slag gaat? In mijn ervaring stroomt het kortstondige enthousiasme dan door naar je dagelijks leven.

Het zelfgerichte leven brengt ook weer moeilijkheden met zich mee. Je kan niet op je lauweren rusten en het leven over je heen laten komen. Nee, je gaat proactief op zoek naar mogelijkheden. ’s Avonds kijk je geen televisie maar surf je online om nieuwe mogelijkheden te vinden of mail je mensen om te vragen of ze je kunnen helpen met je wilde plannen die je de nacht daarvoor bedacht.

Natuurlijk is er ook de constante twijfel: is mijn leven wel goed zoals het nu is? Deze twijfel moedig je aan, omdat het ook het startschot was van de zoektocht naar het leven dat bij jou past. Je laat de twijfel zijn gang gaan om voortdurend de verschillende aspecten van jouw leven aan de kaak te stellen.

De beloning is er ook: het euforische geval als je bereikt waar je naar streeft, het flow gevoel waarin je vaak leeft omdat je constant op het goede gericht bent, de kracht die je in jezelf voelt.

Mijn populair wetenschappelijke artikel over omega 3 vetzuren en het brein begon als een wild idee in de nacht. Ik fantaseerde over de opluchting die het zou geven om die opdracht af te ronden voor de start van het collegejaar. De dag daarop zocht ik online informatie op en mailde de juiste personen om het proces in werking te zetten. Twee weken later had ik een begeleider en een ondertekend contract waarin precies stond welke opdracht ik uit zou gaan voeren. Aan het einde van de zomervakantie was daar de beloning.