Brams eigen verhaal

IMG_7692_klein

Ah, ik zie dat de Antibram op mijn blog heeft geschreven. Goed dat u dit leest, dat betekent dat hij er niet in is geslaagd u weg te jagen. Neem hem maar niet te serieus hoor, dat doe ik ook niet. Eerst was ik een beetje geïrriteerd door zijn belerende toon, maar later kon ik de humor en het nut van zijn post wel inzien.

De Antibram vertegenwoordigt de gemiddelde Nederlander. De kudde, de meute, de meerderheid. Als land, als volk hebben we een standaard, een manier van leven die als ‘gewoon’ wordt gezien. Niet dat er ook maar één Nederlander is die daar precies aan voldoet, maar over het algemeen vertoont iedereen er wel wat trekjes van.

Naar mijn bescheiden mening vertoon ik zelf iets minder van die trekjes dan ‘de rest’. Ik denk anders over dingen, ik doe dingen anders, ik ben anders. De Antibram laat in zijn post heel duidelijk zien dat mijn mening niets anders is dan dat: een mening.

Ik ben van mening dat de gemiddelde Nederlander niet optimaal leeft. Sterker nog, daar ben ik vrij zeker van.  Het zou ook wat zijn, als we op dit moment optimaal leefden. Dat zou betekenen dat we het summum van menselijke ontwikkeling en groei hebben bereikt. Wat zou het leven dan saai zijn, zonder iets om naar te streven. Nee, beste lezers, die top hebben we nog lang niet bereikt. Mijn doel is om dichter bij die top te komen.

Hoe ben ik ooit op deze zoektocht terecht gekomen? Op welk moment besloot ik me te ontworstelen aan die gemiddelde manier van leven? Het begon allemaal bij de rivier die hierboven op de foto te zien is. Ik groeide op bij de Waal. In een idylle van water, flora, fauna, ruimte en vrijheid kreeg ik de kans om me te ontwikkelen. Per dag mocht ik maximaal een half uur achter de computer zitten en daarna zat er niks anders op dan maar naar buiten te gaan om daar te spelen.

Zo kabbelde mijn zorgeloze bestaan rustig verder tot ik op een dag bedacht dat ik gezond wilde eten. Ik speurde het internet af naar informatie en bracht het geleerde meteen in de praktijk. Via gezond eten kwam ik bij bewegen, via een een gezond lichaam kwam ik bij een gezonde geest en zo bij minimalisme, persoonlijke groei en meer van dat soort zaken. Het begon dus allemaal met de vraag wat ik op mijn boterham moest smeren. Grappig toch.

Na de eerste drie posts is de toon gezet. Mijn motivaties en bedoelingen zijn duidelijk, evenals wat u als lezer inhoudelijk kunt gaan verwachten. En wanneer ik dan eventueel doorschiet in de overtuiging van mijn eigen gelijk, mezelf een guru-achtige status aanmeet of beweer de enige echte waarheid te verkondigen, is er altijd nog de Antibram om me op mijn nummer te zetten.

2 Comments

  1. Dag Bram,
    We hebben elkaar al eens ontmoet bij een lezing van Joke Hermsen in het klooster in Huissen. Op uitnodiging van je opa Ad was jij daar samen met je moeder.
    Hoewel ik je maar heel kort gesproken heb was ik toen al onder de indruk van je manier van denken.
    Leuk dat je opa ervoor gezorgd heeft dat ik je schrijfsels mag volgen!
    Groetjes, Betsy

    1. Hallo Betsy,
      Inderdaad, dat herinner ik me nog wel, het was een mooie lezing. Leuk dat je meeleest!
      Groetjes Bram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *