Denk groot, begin klein

pyramid

Bent u wel eens naar Egypte geweest? Ik nog nooit. Wel heb ik het altijd een erg interessant land gevonden. Een hele grote woestijn met daar doorheen lopend een smalle levensader waar een groot deel van de bevolking altijd van afhankelijk was voor voedsel en water. Verder gebruikten de Egyptenaren de Nijl ook om grote stenen aan te voeren waar ze bouwwerken mee maakten die er vandaag de dag nog staan.

Tot zover de geschiedenisles. Het gaat mij om die stenen. Een piramide bouwen die duizenden jaren blijft staan is natuurlijk een flink karwei. Maar deze grote bouwwerken, en met hen alle andere grote prestaties van de mensheid, zijn ooit heel eenvoudig begonnen. Haalt u het zich maar even voor de geest: zand, zand en nog meer zand. Een grote woestijn en verder helemaal niks. Wacht, daar zie ik iets. Een groepje mensen met een steen. Bezweet en vermoeid slepen ze het ding voort.  Op een vrij willekeurige plek stoppen ze met slepen en geven elkaar high-fives. Wat een idioten, denk je dan. Wat schiet je daar nou weer mee op?

In mijn vorige post vertelde ik over een boterham. Ik stond op het punt die boterham te besmeren en maakte toen de gewaagde keuze om er pindakaas op te doen en geen hagelslag. Daar begon mijn interesse in wat er mijn mond in ging en ook mijn passie voor koken. Vorige week vierde ik mijn verjaardag met zo’n vijftien vrienden. Drie dagen stond ik in de keuken om tomatensoep, maaltijdsalades, brownies, kaasstengels, taart, gebraden kip en meer te maken van pure en verse ingrediënten. Alles begint met een interesse, een idee of een verlangen. Die piramide komt er wel, zolang je maar steentjes op elkaar blijft stapelen.

Geef het vooral niet op. Juist in het begin voelt het allemaal erg onwennig en twijfel je veel. Dat is normaal. Je brein vind het erg leuk om dingen altijd hetzelfde te doen. Je maakt elke dag hetzelfde ontbijt, je fietst elke dag dezelfde weg naar school of werk, je spreekt af met dezelfde mensen en je gaat naar dezelfde winkels. Verandering is eng. Aan iets groots en onbekends beginnen vergt moed. Maar uiteindelijk word je het gelukkigst wanneer je je angsten confronteert, hard werkt om iets moois te bereiken en tot nieuwe hoogten stijgt.

Onthoud dat alles klein begint. Een majestueuze eik was ooit niet meer dan een kleine, lelijke eikel. Het Romeinse rijk begon met een klein stukje land in Italië. De Boeddha was ooit ook gewoon een schreeuwende baby zoals alle anderen. Maar niet alles dat klein is wordt groot. De hiervoor genoemde voorbeelden hebben één ding gemeen: ze bevatten een kiem, een klein begin van grootsheid in zich. Verzorg dat zaadje in jezelf, koester het, geef het water.  Denk groot, droom veel, denk na over wat je wilt bereiken. Begin echter klein.

Leg die eerste steen neer.

1 Comment

  1. Hallo, die Bram,
    Mooi beeld van die steen om je betoog mee te beginnen en om er in de slotregel op terug te komen. Verder mooie gedachten, die toch toegankelijk zijn en goed leesbaar.
    Hoe kom je er allemaal bij?
    De schoolmeester heeft ook nog enkele opmerkingen (peanuts bij de inhoud).
    – een heel grote woestijn – willekeurige plek – interesse in wat mijn mond ingaat – wanneer je met je angsten wordt geconfronteerd – alles wat.
    Toevallig las ik vandaag bij Eckhart Tolle iets over het belang van enthousiasme. Daar moest ik aan denken bij het lezen van jouw spinsels.
    Bedankt en tot volgende post. Oma en Opa.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *