Dingen gedaan krijgen

IMG_2235

De afgelopen maanden worstelde ik met stress en uitstelgedrag. Ik had op elk moment het idee dat ik erg veel moest doen, ook in de weekeinden. Dus besloot ik op een moment om een productiviteitssysteem te adopteren. De kern is dat je voor elke dag een takenlijstje maakt. Een ander onderdeel is dat je elke avond opschrijft hoe de dag ging. Het bracht wat verlichting en ik kreeg een gevoel van controle. Toch bewijzen onderstaande fragmenten dat het niet DE oplossing is voor mij.

“Het is een stom gevoel, ik heb een soort van alle taken van vandaag af, maar toch het gevoel dat het niet genoeg is.”

“Ik voel op deze zondagmiddag weer in een valstrik dreig te stappen: niet duidelijk gedefinieerd wat ik wil doen en daardoor met een vaag en onrustig gevoel ontwijkend gedrag vertonen.”

“Raar dat ik vanochtend niet gewoon meteen begonnen ben met leren maar uitstelgedrag heb vertoond. (…) Ik kijk op tegen leren, stel het uit en kom daardoor niet aan andere zaken toe.”

“Vaag en onbestemd gevoel vandaag, absoluut niet de flow van gisteren.”

De weken gleden weg in vergetelheid, ik kreeg wel het één en ander voor elkaar, maar echt gemakkelijk ging het nog niet. Er waren goede dagen, er waren slechte dagen maar de tendens is dat ik in mijn hoofd heel veel bezig was met de vraag: wat wil ik doen, wanneer doe ik dat en hoe voorkom ik dat ik ten onder ga aan eindeloze gedachten over de eerste twee vragen?

De adoptie van bovengenoemde systeem was al een grote stap. De maanden daarvoor heb ik mezelf namelijk wijsgemaakt dat ik wil leven zonder systeem, zonder regels, zonder planning. Ik had een ideaalbeeld van een soort spontane productiviteit. Ik wilde mezelf niets opleggen, wilde vrijheid voelen. Achteraf gezien beperkte ik mijn vrijheid in door dit ideaalbeeld. Omdat ik geen systeem had, draaide mijn hoofd continu op volle toeren om bij te houden wat ik allemaal moest doen. Dit waren vaak ongedefinieerde gedachten, in de trant van: “o ja, dat essay, en die administratie, o ja en ook nog dat kopen, shit nu ik er aan denk moet ik die opdrachten nog maken, o wacht daar moet ik ook nog aandacht aan besteden, verdorie, ik heb dat al een week niet meer gedaan. AAAAAAAARCH!”

Het was duidelijk, er moest iets gebeuren. Toch was het genoemde systeem niet de oplossing, omdat het me nog geen overzicht gaf van al mijn verantwoordelijkheden, taken en afspraken. Een rigoureuzer oplossing leek noodzakelijk.

Die oplossing diende zich tijdens de kerstvakantie aan in de vorm van het “Getting things done” systeem. Het gaat te ver om alle ins en outs uit te leggen, maar de kern is dat je je hoofd constant leegmaakt. Elke gedachte stop je in een inbox. Die inbox leeg je regelmatig, je stopt dan elke gedachte op de juiste plek in het systeem, zodat je precies weet wat wel een taak is en wat niet. Het systeem vertelt je vervolgens precies wat je nog moet doen. Dit “systeem” is voor mij een computerprogramma, maar het kan ook een notitieboek zijn.

Ik neem mezelf altijd voor om niet te overmoedig te zijn. Toch voelt dit systeem als de oplossing voor een probleem waar ik maanden mee worstelde. Ik heb weer ruimte in mijn hoofd gekregen, waardoor ik bijvoorbeeld weer de rust heb om te schrijven op deze website.

De paradox is natuurlijk dat ik juist door een streng systeem veel meer vrijheid ervaar. Dat is wel een inzicht wat ik deze kerstvakantie heb gekregen, dat dingen niet vanzelf gaan en je jezelf soms iets moet opleggen om tot een oplossing te komen.

Het is nu zondag, en morgen begint een nieuwe periode op de universiteit. Ik ben erg benieuwd of ik de vloed aan verplichtingen en opdrachten nu wel aankan en veel doe zonder het idee te hebben dat ik veel moet doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *