Effectieve tijd in de bioscoop

IMG_20141219_135103

Vrijheid kan beangstigend zijn. De vakken die ik nu volg, leggen de studenten nauwelijks verplichtingen op. In groepjes werken we aan ons eigen voedingsonderzoek waarbij we zelf de tijd in kunnen delen. Over een paar weken is de eindpresentatie en moet het verslag af zijn.

Het is natuurlijk niet gek dat juist dit de laatste verplichte vakken van de bachelor zijn. Ze laten ons alvast merken hoe het is om aan je thesis te werken of aan je promotieonderzoek. De vaste structuur van colleges en werkcolleges heeft plaatsgemaakt voor een variabele structuur met afspraken met experts, vergaderingen met je groepje en werktijd in de bibliotheek.

Voor mijn gevoel werk ik nu uiterst effectief aan de vakken. Waar ik (onderzoeks)projecten eerst als één grote, enge, berg werk zag, begin ik nu gewoon elke dag opnieuw en kom zo elke dag een stukje verder. In de afgelopen week heb ik bijvoorbeeld aan de inleidingen van de verslagen gewerkt. Dat houdt in dat ik een aantal relevante wetenschappelijke artikelen uitprint, die doorlees en de belangrijkste informatie op een overzichtelijke manier presenteer om de relevantie van ons onderzoek aan te tonen.

Dit klinkt eenvoudig, maar het heeft even geduurd voordat ik deze werkdynamiek beheerste. Als ik een jaar geleden een inleiding moest schrijven kon ik eindeloos om de kern heendraaien. Ik beantwoorde een mailtje, stuurde een stukje tekst op voor feedback, schaafde de eerste zin nog wat bij, maar weigerde vooral om écht de literatuur in te duiken en iets op te schrijven wat er écht toe deed. Dit zorgde dan voor frustrerende uren waarin ik het gevoel had niet verder te komen.

Wat ik nu leer, is de vaardigheid om meteen te zien welke actie je moet ondernemen om vooruit te komen in een project en een voldaan gevoel over te houden aan werk. Voor mijn vakken betekent dit dus momenteel literatuur opzoeken en de conclusies daarvan in mijn eigen woorden op papier zetten. Voor mijn website betekent dit momenteel dat ik meteen begin met schrijven, zonder eerst te brainstormen over het perfecte onderwerp. Voor het avondeten betekent dit dat ik direct een recept kies om te maken, zonder alle opties te overwegen.

Dit klinkt eenvoudig, maar heel vaak is het moeilijk. De makkelijkste weg op korte termijn is altijd om ergens omheen te draaien, om te dralen, het voor je uit te schuiven. Op langere termijn word ik hierdoor echter gestrest, heb ik het gevoel druk te zijn zonder iets te presteren. Omdat ik echter begrijp dat mijn leven veel makkelijker wordt als ik nu niet kies voor de makkelijke weg, wordt de moeilijke weg gek genoeg makkelijk. Ik vind het nu makkelijker om meteen te beginnen met werken en niet op www.facebook.nl te kijken. Als ik meteen begin met werken, voel ik me in mijn element. Als ik uitstelgedrag vertoon voel ik me lamlending.

Bovenstaande gaat in eerste instantie over de taken die niet ingeroosterd staan in je agenda. Ingeroosterde afspraken en vergaderingen zijn veel makkelijker. Daar ga je gewoon naartoe omdat je er op een bepaald tijdstip moet zijn. Bij de uitvoering van de taken die ik op me neem tijdens vergaderingen ging het echter vaak mis.

Je kan natuurlijk een heel duidelijk overzicht van je taken bijhouden. Maar daarmee voer je ze nog niet automatisch uit. Om te leren dat goed te doen, heeft het voor mij heel erg geholpen om vaak onproductief te zijn en daar op te reflecteren. Door terug te denken aan productieve uren in de bibliotheek en onproductieve uren, kan ik achterhalen wat wel werkt en wat niet werkt. Na wat ervaring hiermee begin ik steeds beter in te zien wat ik het beste kan doen. Dan komt de laatste en misschien wel de moeilijkste stap: dat doen waarvan ik weet dat het het beste is wat ik kan doen. Om te leren dat te doen, heeft het voor mij geholpen om dat vaak niet te doen. Hierdoor realiseerde ik me hoe destructief dat is, hoe weinig voldoening het geeft.

En zo leer ik steeds beter om effectief te werken. De voldoening en de het plezier die ik ervaar als ik effectief werk, zijn alleen maar een aanmoediging om ermee door te gaan. Om slechte patronen te doorbreken, is het soms goed ze eerst te doorleven. Je probeert niet om er zo snel mogelijk vanaf te komen, maar observeert in hoeverre ze je helpen. Als je dan uiteindelijk de keus maakt ze te doorbreken, gestuurd door enthousiasme over de mogelijkheid van een ander patroon, is de kans groter dat je definitief iets achter je laat.

Hier gaat het om: leren omgaan met vrijheid, leren om je eigen tijd in te delen en effectief te werken aan de projecten die jij belangrijk vindt. De studententijd is hier uitermate geschikt voor. Zelfobservatie en zelfreflectie zijn de gereedschappen die je nodig hebt bij dit proces. De beloning ligt voor het oprapen: een bevrijd gevoel.

2 Comments

  1. Beste Bram,

    Het klinkt bijna eng maar ik weet niet meteen waarom.
    Is het omdat je de perfecte mens bent danwel nastreeft.
    Is het omdat ik me dan bezwaard voel als ik een keer zit te luieren terwijl er nog genoeg dingen te doen zijn.
    Moet dan elke minuut in je leven verantwoord zijn?
    Mag je niet meer dom naar een tv kijken?
    Ik weet dat je zo niet bedoelt maar je kunt niet altijd alles perfect doen.

    Take a break,
    Pa

    1. Hallo papa,
      Ik streef iets na, dat zeker.
      Er zijn altijd dingen te doen, luieren is dat nodig om bij te komen van het werk.
      Dat zou wat zijn, als elke minuut verantwoord moet zijn.
      Je mag zeker dom naar een tv kijken, als dat bij je past en je je er niet schuldig over voelt.

      Ik had misschien nog explicieter kunnen vermelden dat deze post uitsluitend over de werktijd gaat, zeg maar van 09:00 tot 17:00. Welke mindset helpt je om die 8 uur zo effectief mogelijk te benutten zodat je daarna voldaan naar huis kan gaan omdat al het werk gedaan is? Daar gaat het over.

      Groetjes Bram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *