Jij maakt mensen aardig

IMG_4050

Reisdagboek 04-08. Tijd: 11:56. Plaats: trein RE5115 van Trier naar Koblenz (Duitsland).

Vanochtend vroeg wakker geworden door luidruchtige campinggenoten. Ontbeten, Italiaanse vriend maakte koffie voor mij en had een broodje. Belegd met natte boter (regen) en Nutella uit een gevonden pot. Leef nog steeds. Ook nog wat muesli. Natte tent ingepakt. 35,45 afgerekend en naar bushalte Messerparke gelopen. Bus 3 naar Hbf (Hauptbahnhof). In de bus man, 70 +, pet, sandalen met sokken, overhemd, bodywarmer, deed me aan opa denken. Stapte met glimlach uit bij Porta Nigra. Op trein mama gebeld, veel zin om aardappels, groente en zalm met gezin te eten en in bad te gaan. Nu trein.

Bovenstaande staat op een verfrommeld briefje in mijn portemonnee. Ik schreef het in de trein op weg naar huis, geïnspireerd door een boek dat ik las: “The innocents abroad” van Mark Twain. Mark Twain beschrijft zijn reis vanuit Amerika naar Europa, in de negentiende eeuw. In de avond houden allerhande personen een reisdagboek (journal) bij, maar allen zijn ze vanaf het begin gedoemd om na enkele dagen al te stoppen. Een goed reisverslag van de bijzondere reis naar Europa zou veel geld waard zijn, maar om maandenlang elke avond pagina’s vol details te schrijven, vergt een behoorlijk doorzettingsvermogen.

Desondanks was ik toch geïnspireerd en schreef dus op de laatste dag van mijn reis 100 woorden, waar het ook bij bleef. Ik kwam met de trein uit Trier, het eindpunt van een wandeltocht van 300 kilometer door de Duitse Eiffel. Twee weken wandelde ik en sliep ‘s nachts in een tent. Soms op een camping, maar meestal ergens in de natuur. Alleen al deze reis biedt inspiratie voor tien onderwerpen om over te schrijven. Over sommige onderwerpen heb ik al geschreven. Je kan het wandelen zien als een experiment, als een mooi voorbeeld van hedonistische adaptatie en als een vorm van onregelmatig en spannend leven. Wat er echter tijdens deze vakantie in mijn beleving het meest uitsprong, was het contact met andere mensen.

In mijn reisdagboek noemde ik al de Italiaanse vriend. Ik kwam hem tegen op een stadscamping in Trier en we hebben gesprekken gevoerd, door de stad gewandeld, samen gekookt en gegeten. Al na een paar uur had het contact een zekere vanzelfsprekendheid over zich en op de ochtend van vertrek ontbeten we samen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Eerder had ik al een aantal uur samen gelopen met een Duitser, een avond op een camping doorgebracht met een Nederlander en ontelbare korte gesprekken gevoerd met andere wandelaars en verkopers in winkels. De laatste dagen, toen ik op blote voeten liep omdat mijn schoenen pijn deden, leek het alsof iedereen die ik tegenkwam een gesprek met mij aanknoopte, zonder dat ik daar zelf iets voor hoefde te doen!

Natuurlijk, dit zijn vrij normale ervaringen voor alleenreizigers en ik ben zeker niet de eerste en de laatste die het meemaakt. Maar voor mij was het nieuw en ook bijzonder, omdat ik altijd dacht dat “het niets voor mij was”. Als je een beetje verlegen bent en schuw voor mensen die je niet kent, is het tamelijk eng om ze aan te spreken of iets van ze te vragen. Tot vorig jaar ging ik met mijn ouders en mijn broertje op vakantie en sprak dan de hele vakantie met niemand anders dan mijn ouders en mijn broertje. Verder was ik al met vrienden op vakantie geweest, maar ook dan ben je toch redelijk op elkaar gericht.

Nu ik alleen op pad was, veranderde ook mijn houding naar andere mensen. Ik begon ze te zien als bronnen van leuke gesprekken, tips, advies en hulp, in plaats van bedreigingen die je persoonlijke ruimte verstoren. Voor mij werd hierdoor duidelijk dat ik diegene ben die het beeld vormt van andere mensen, dit volledig subjectieve beeld. In een stad zocht ik een bank en kwam twee armoedig uitziende mannen tegen. Ik sprak ze aan en ze zijn met me mee gelopen naar de bank die ik zocht, ondertussen informerend naar mijn bezigheden. Op straat kom je geen objectief onaardige of aardige, open of gesloten, goede of slechte mensen tegen. Mijn perceptie maakt ze onaardig of aardig, etc. En als ik al besloten heb dat iemand onaardig, gesloten of slecht is, dan zal ik diegene ook zo tegemoet treden (of juist niet) dat die indruk bevestigd wordt. In de psychologie heet dit een selffulfilling prophecy, een zelfvervullende voorspelling.

Het grootste deel van de mensen was zeer bereid om me te helpen als ik iets aan ze vroeg. Omgekeerd ben ik dat zelf ook. Als ik iemand de juiste richting aanwijs, wat muntjes of water geef, voel ik me meestal lichtelijk euforisch. Als ik dit weer omkeer en mijn euforische gevoel voor het gemak generaliseer naar alle andere mensen, kan ik zeggen dat ik mensen help door iets aan ze te vragen: ik geef ze daarmee de kans om mij te helpen en zich daardoor een goed mens te voelen.

Wat ik dus tijdens mijn vakantie ervaren heb, is dat ik de leukste gesprekken voer en hulp van alle kanten krijg als ik open ben naar mensen, ervan uit ga dat ze goed zijn en verwacht dat ze mij willen helpen. Als ik mijn ervaring nu generaliseer naar een soort van advies, zou ik zeggen: durf alleen te reizen, durf gesprekken aan te knopen, durf te vragen, ook als je denkt dat je verlegen bent en “het niets voor je is”. En misschien vind je jezelf dan terug op een camping terwijl een Italiaanse vriend koffie voor je maakt.

Italiaanse koffie, zeer goede koffie. Elk klein sipje een smaakexplosie in de mond. Met metaalkleurig espressopotje direct op de brander en het beste Italiaanse koffiemerk.

2 Comments

  1. Hallo Bram,
    Wat goed dat jijzelf zo’n ervaring opdoet, een mooi voorbeeld van persoonlijke groei.
    De inhoud van jouw verhaal spreekt me erg aan en deed me denken aan de “Present Moment Reminder” die Eckhart Tolle wekelijk toestuurt. Deze week:
    The way in which you perceive the other is determined bij your own thought forms.
    Bedankt voor het delen van je ervaring.
    Opa.

    1. Hallo opa,

      Fijn dat je wat aan het stuk hebt! De quote van Eckhart Tolle slaat inderdaad de spijker op de kop en drukt kort en krachtig uit wat ik duidelijk maak.

      Groetjes Bram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *